مینوس
ورود کاربران
بیتاوب چند زبانه (فارسی)
کاوش1
کاوش2
پی سی برد
جاوا اسکریپت
بهار 20
ابزار رایگان وبلاگها و سایتها
زیبا ترین قالب های عاشقانه
بزرگترین لینک باکس طراحان ایران
هاست و دامین

توکل به خدا هستی رسا
هستی رسا
تالارگفتمان
ارتباطات و تعامل در عصر نوین
کاش می شد با لب حسرت گریست
عشق وجود نداره فقط هوس!؟
یه گلدان گل سرخ
نازنین من 2
سکوت سنگین
به وبلاگ خودتان خوش امدید
زندگی مرگبار
چونه به چونه
گلبرگ مغرور
دلربا
هستی
ایلام حقوق
دنیای بی رنگ من
تصاویر زیبای دنیا
شعر های جالب و خواندنی
عاشقانه ها
شاهین حشمت زاده
رویای بی کران من
هوالحق
کلبه دوستی
همیشه عاشق
گلهای من
توپ ورزشی
زمزمه های دلتنگی
شعرهای عاشقانه و دوست داشتنی
زیبا ترین قالب های عاشقانه
بزرگترین لینک باکس طراحان ایران
هاست و دامین

  www.va3onak.com/ لطفا بر روی سایت کلیک کنید

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 2:51 بعد از ظهر |

شعرهای دوست داشتنی مریم

 اگرما انسانها همديگر را بطور واقعي و بر مبناي باورهاي خالص انساني دوست داشته باشيم ، و به هم از صميم قلب عشق بورزيم و احترام بگذاريم،سمت و سوي بسياري از رفتارهاي ما دچار تغيير خواهد شد زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته است تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است         ای کاش سرنوشت جز این می نوشت

        چو عاشق میشدم گفتم ربودم گوهر مقصود

       ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد                     

  سرنوشت ۱ یک 

یکی دیوانه ای اتش برافروخت                   در ان هنگامه خیش را سوخت

همه خاکسترش را باد میبرد                        وجودش را جهان از یاد میبرد

تو همچون اتشی ای عشق جانسوز              من ان دیوانه مرد اتش افروز

من ان دیوانه اتش پرستم                    در این اتش خوشم تا زنده هستم

بزن اتش به عود استخانم                         که بوی عشق برخیزد ز جانم

خوشم با این چنین دیوانه گیها                     که میخندم به ان فرزانه گیها

به غیر از مردن از یاد رفتن                            غباری گشتن و بر باد رفتن

در این عالم سر انجامی ندارم                  چه فرجامی که فرجامی نداریم

لحی من همچون اهی تیره روزان             بساز ای عشق جانم را بسوزان

بیا اتش بزن خاکسترم کن                    مسم در بوته ی هستی زرم کن 

هرچه بینا چشم رنج اشنایی                هر چه سوزان عشق درد بیبفایی

هر چه جان نزدیکتر پایان عمر          هر چه دل رنجیدتر سوز جدایی بیشتر

هر چه صاحب دل فوزون بر گشته اقبالی فوزون          هر چه سر ازاده تر افتاده پایی بیشتر 

هر چه دل رنجیدتر زندان هستی تنگتر               هر چه تن شایسته تر شوق رهایی بیشتر

هر چه دانش بیشتر وامانتر در زندگی                     هر چه کمتر فقر کبر خود نمایی بیشتر

هر چه تن در رنج زحمت نا امیدی عاقبت                        هر چه با یاران بفا اعتنایی بیشتر

روی دیدار تو ام نیست وضو از چه کنم                       دیگر این جامه وصله رفو از چه کنم

قید هستی همه جا همره من می اید               با چنین نامه سیاهی به تو رو از چه کنم

من که مجنون نشدم دشت به دشت از چه روم   نام لیلی چه برم کوه به کوه پس چه کنم

خود غریبی به چه حد خسته شدم زین همه رنگ من که دروش نیم این همه گو از چه کنم

من که بینم گذر عمر در این اشک روان                  هوس سایه بید و لب جوب از چه کنم

هردم از رهگذری زنگ صفر میشنوم               تکیه بر عمر چنین بسته به مو پس چه کنم

رو به هر سو کنم نقش تو اید به نظر                    روی گفتار به یک قبله بگو پس چه کنم

من نه خود میروم او مرا میکشد                 کاه سر گشته را کهربا میکشد

چو ن گریبان ز چنگش رها میکنم                 دامنم را به قهر از قفا میکشد

دست پا میزنم می رباید سرم                 سر رها میکنم دست پا میکشد

گفتم این عشق اگر وا گذارد مرا                  گفت اگر وا گذارم وفا میکشد

گفتم این گوش تو خوفته زیر زبان              حرف نا گفته را از خفا میکشد

گفت از ان پیشتر این مشام نهان                 بوی اندیشه را از هوا میکشد

لذت نان شدن زیر دندان او                          گندمم را زیر اسیاب میکشد

سایه او شدم چون گریزم از او                    در پیش میروم تا کجا میکشد

کیست که از دو چشم من در تو نگاه میکند                    اینه دل مرا همدم اه میکند

شاهد سر مدی تو ای این دل سال خورده من     عشق هزار ساله را بر تو گواه میکند

ای مه مهر روز شب اینه دار حسن تو                 حسن کمال خیش در تو نگاه میکند

دل به امید مرحمی کس تو به خسته ای رسد                            ناله به کوه میبرد شکفه به ماه میکند

باد خوشی که میوزد از سر موج باد عهد              کوه گران غصه را چون پر کاه میکند

ان که برسم کجروان سر ز خط تو میکشد          هر رقمی که میزند نامه سیاه میکند

مایه عیش خوش دلی در غم اوست سایه جان                        ان که غمش نمی خورد عمر تباه میکند

                                          سرنوشت۳سوم 

انکه اواز مرا ازرده رفت                             بهترین تسنیح من را برد رفت

رفت گرداب نگاهم را ندید                             رفت طوفانهای اهم را ندید

وای بر ان روز سرد پر غبار                           وای بر ان جاده بغض انتظار

من نگارم سرد باران خورده بود                      او تبسم بر لبش پژمرده بود

من به عطر گوش خود الکل زدم                     گونه خود را برایش گل زدم

این ریای لحظه لبخند بود                                این برای گریه من پند بود

ناگهان لرزید دست کینه ام                   زخم هق هق باز شد در سینه ام

او لبم را دید لرزان در سلام                     او به بغضم خیره شد در ازدهام

من به گوش خود صدایش میزدم                      سنج ویرانی برایش میزدم

در خزان اخرین دمهای او                               گریه کردم بر عزیزانهای او

ای مسافرهای هایم را ببین                             زخمه رنگ صدایم را ببین

من تو چون تنها شوم با درد مند                  با عزیزمها چه خواهم کرد من

 قتع کن ای اسمان یک لحظه برف               ای عزیزمها بگیریدش به حرف

عشق من اتش مزن افکار من                         سبر کن اندازه سیگار من

من تو را گم کرده ام دستم بگیر                 من طلاطم کرده ام دستم بگیر

عین بغضه سرد دیگران شدم                      از خدا حافظ مگو ویران شدم

واه چشم پر غبارم را ببین                          وای دست سوگوارم را ببین 

من پر از اه تو در اینه ام                         سر بنفرین مهربان بر سینه ام

من طنین گریه در گوش تو ام                       من تشنج های اغوش تو ام

یک شب ای کاووس لب پیشم بمون              بر سر بالین تشویشم بمون

من به دنبال صفر زین میکنم                      جاده ها را بی تو نفرین میکنم

بی تو باید زندگی را چید مرد                   بی تو باید عشق را نوشید مرد

بی تو لکنت بی تو لعنت بر عبور                   بی تو نفرین بر درختان صبور

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 6:10 بعد از ظهر | |

شعرهای دوست داشتنی مریم )تو مو می بینی و من پیچش مو تو ابرو من اشارتهای ابرو

                                                  سرنوشت ۴ چهار 

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 3:32 بعد از ظهر | |

(شعرهای دوست داشتنی مریم ) میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا اسمان است

عشق من از من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت فردا را نگر

اخر این یکبار از من بشنو پند

بر منو بر روزگارم دل ببند

عاشقی را دیر فهمیدی چه زود

عشق دیرین گشته تار و بود

گر چه اب رفته باز اید به رود

ماهی بیچاره اینجا مرده بود

بعد از این هم اشیانت هر کس است

باش با او یاد تو ما را بس است

 سنگ تراش

سنگ تراش تو بی ستونی تندیسی از امید بتراش

تا بماند یادگار بتراش ای سنگ تراش

سنگی از معدن درد بهر مزارم بتراش روی سنگ

قبر من عکسی از چهره زیبای نگارم بتراش

بنویس ای سنگ تراش عاقبت شدم فداش

بنویس تا بدونه عمرمو دادم براش

رو نوشتهای سنگ که قبر من تو با خون جگرم

رنگی بزن در کنار دل سنگ پاره من جلوی از یک

دل سنگی بکن سنگ تراش پائین این دل بنویس عاشق

زاری را کشته با جفاش بس که روز شب میگن ایستگاه به لب

سایه ای از غروب جنگی بکن

روز اشنایمان رو تنیه درخت بید یار بیبفای من

عکس دو تا دلو کشید گفت یکی از ان دلا فدای ان

یکی میشه عاقبت کشت دلمو تا که به ارزوش رسید

   دارا و سارا

 سکوت

  من

من برای زنده بودن جستجوی تازه می خواهم

 رسم دوست داشتن

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 12:53 بعد از ظهر | |

(شعرهای دوست داشتنی مریم ) دانه فل فل سیاه و خال محرویان سیاه هر دو شکیلند اما این کجا و ان کجا

( یوسف و زلیخاه )  

 یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت          این همه مشتری و گرمی بازار نداشت 

 اول ان کس که خریدار شدش من بودم          عاشق گرمی بازار شدش من بودم

روزگاری منو دل ساکن کویی بودیم               ساکن کویی بت اربده رویی بودیم

کس در ان سلسله بی رنگ دلبند نبود         یک گره تار این جمله که هستم نبود

بس که گفتم همه جا شرح دل ارایی او        شمع پر گشته و غوغای تماشای او

این زمان عشق سر گشته فراوان دارد       که نظر سوی من بی سرو سامان دارد

آیا می دانی در فراق تو می سازم و می سوزم

آیا می دانی بی تو عالم برایم پوچ و بی معنی است

آیا می دانی كه قصه هایم بی تو بی معنی است

آیا می دانی كه چراغ قلبم در فراق تو خاموش است

آیا می دانی كه رشته افكارم در فراق تو از هم گسسته است

آیا می دانی كه بی تو جسمی بی روحم ، دلم می گیرد

آیا می دانی چرا دلم می گیرد

                                                 چون فقط تو را می طلبم

وقتی تو نیستی دلم می گیرد

                                                  چون فقط با تو زنده ام

پس         باید این حق را داشته باشم كه دارای دلی پژمرده باشم

چون

            نیازم نیست

                             روحم نیست

                                                   خواسته ام  نیست                                        

                                                                              بهترینم نیست

پس در هجران تو همچون شمعی می سوزم

باز هم دلم می گیرد

تا لحظه ای كه تو در كنارم  باشی  و وجودت را حس كنم ..........

 لحظه دیدار نزدیك است

                        باز من دیوانه ام ، مستم

                                              باز می لرزد ، دلم ، دستم

                                                                     باز گوئی در جهان دیگری هستم

آری ، لحظه دیدار نزدیك است

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 3:26 بعد از ظهر | |

شعرهای دوست داشتنی مریم ) جهان چون چشم و خط و خال و ابروست که هر چیزی بجای خیش نیکوست

                     ( مادر  )

مادر دوستت دارم وتا ابد به تو محتاجم

تا ابد دوستت دارم وبه تو محتاجم

وهمین لحظه این قدر اشک برای ریختن دارم که موهایت تر شود

خودم را از تو دور کرده ام،با این وجود توجه وعشق تو هنوز در دلم برپاست

تو مامن وسرپناه من هستی

که مرا از گزندها وآسیب ها حفظ می کنی

من از دیوارها می گذرم وپرواز می کنم

و تمام کارهایی را که باید،انجام می دهم تا در پناه تو باشم

شاید من یاغی وسرکش باشم

اما می دانم حتی زمینی که بر روی آن ایستاده ام از عشق تو سرشار است

من منتظر لبخند درخشان وپرغرور تو هستم،مادر

لبخندی که هر گره ای را باز می کند

برای تمام لحظاتی که به خاطر من رنج کشیده ای متا سفم

اما بعد از طوفان های کوچک

این آرامش است که پا برجا خواهد ماند

**** چقدر سخته ***

چقدر سخته  که عشقت روبروت باشه نتونی هم صداش باشی

چقدر سخته که یک دنیا بها باشی نتونی که رها باشی

چقدر سخته که بارونی بشی  هر شب نتونی آسمون باشی

چقدر سخته که زندونی بمونی بی در و دیوار نتونی هم زبون باشی

چه بدبخته قناری که بخونه اما  رویاش حس بیرونه

چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون غمش یک قطره بارونه

چه بدبخته قناری که بخونه اما  رویاش حس بیرونه

****چه بدبخته ****

چه قدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده

چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده ؟

چه قدر سخته کلامت ساده پرپر شه نتونی ناجیش باشی

چه قدر سخته که رفتن راه آخر شه نتونی راهیش باشی

چه قدر سخته تو خونت عین مهمون شی بپوسی قصد ویرون شی

چه قدر سخته دلت پر باشه ساکت شی ولی تو سینه داغون شی

چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنه خوندن جدا باشی

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 3:39 بعد از ظهر | |

شعرهای دوست داشتنی مریم )اگر دورم ز دیدارت دلیل بیبفایی نیست وفا ان است که نامت را همیشه بر زبان دار

   يه روزي فكر ميكردم بدون تو ميميرم  
                  
يه روزي فكر ميكردم بدون تو ميميرم
پيش خودت ميگفتي تو چنگ تو اسيرم
يه روزي فكر ميكردم كنار تو ميمونم
تا دنيا دنيا باشه از عشق تو ميخونم
يه روزي فكر ميكردم برام خيلي عزيزي
اگه يه روز نباشي دل رو به هم ميريزي
يه روزي فكر ميكردم صادق و باوفايي
اما حالا ميبينم از اين حرفا رهايي
برام ديگه مهم نيست عاشق من نباشي
فقط مي خوام خيلي زود از پيش من جدا شي
فقط بدون كه ديگه تو قلب من تو مردي
خيلي وقته ميدونم قلبم و از ياد بردي
منم ميخوام رها شم ميخوام با تو نباشم
منم ميخوام مثل تو با يكي آشنا شم
الان ديگه ميفهمم كه عشق تو سراب بود
خدا رو شكر تو قلبم هنوز يه قطره آب بود
خداحافظ عزيزم.حال دلت خرابه
تو ديگه هيچي نيستي عشقت مثل حبابه

 بایدخریدارم شوی -- تامن خریدارت شوم

از جان و دل یارم شوی -- تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران -- اول به دام آرم ترا دوم گرفتارت شوم

به من چيزي بگو از عشق

از اين حالي كه من دارم

من از احساس شك كردن به احساس تو بيزارم

تو هم شايد شبيه من در اين برزخ گرفتاري

تو هم شايد نمي داني چه احساسي به من داري

گريزي جز شكستن نيست

منم مثل تو ميدونم

نگو بايد بريد از عشق

نه ميتوني نه ميتونم

       برزخ

از طرف سعید کارشناس حقوق         www.dadkahyilam.blogfa.com

[+] نوشته شده توسط مریم سلیمانی در 11:7 قبل از ظهر | |